Hey, Karl. We kennen elkaar ondertussen zo’n 47 jaar, sinds eerste jaar bij de Jezuïten in Turnhout. Vooral vanaf de laatste jaren daar en zeker tijdens onze tijd in Leuven, heel veel tijd samen doorgebracht. Z

olang ik me kan herinneren was jij de man die men denken kon kietelen. Als er oefeningen waren waarop ik vastliep in het begin van de unief kwam ik bij jou op de Prinses Lydia Laan En kwamen we er samen uit.

Kleine vragen en grote problemen werden uitgepraat aan de toog. En hoe later het werd, hoe melancholischer de toon.

Altijd vond jij wel een manier om op een onopvallende manier uit de band te springen. Over het dak ontsnappen in het midden van de nacht uit het gebouw van elektrotechniek. Economie bijdoen in tweede zit samen met het afwerken van een thesis van burgerlijk.

Praeses worden bij de Mastentop.

Een tedere non-conformist, dat was je. En dat ben je altijd gebleven. Trouw aan jezelf en aan degene die je graag zag. Greetje, de kinderen, vrienden. En voor mij vooral een onafhankelijke denker, die me met een eenvoudige, vriendelijke, geïnteresseerde vraag deed halthouden in mijn hoofd. Pauzeren en reflecteren. Ik, die altijd snel op alles een antwoord dacht klaar te hebben.

Karl, ik mis je. Maar je zit voor altijd in mijn hoofd. Je zit voor altijd in mijn hart. Rust zacht, lieve vriend.