Dinsdag 18 maart. Greetje stuurt een berichtje dat Karl heel ziek en oncomfortabel geworden is en hij beslist heeft om op woensdag afscheid te nemen. Hoewel we vroeg of laat dit bericht verwachtten, kwam dit toch heel hard binnen. Ik geef toe dat wij wat traantjes moesten wegpinken. Ik ben zo vrij geweest om de telefoon te nemen en we hebben nog het geluk gekend om kort afscheid te mogen nemen van Karl.

Karl, die ondanks zijn struggle nog heel aanwezig was. Een laatste moment van contact dat wij nooit meer gaan vergeten en heel hard gaan koesteren. Want wat gaan we Karl missen. De foto die jullie hier zien is genomen op zaterdag 7 oktober ‘23. Een bijeenkomst van neven en nichten van de familie Engels, in het leven geroepen om elkaar te ontmoeten en dit niet alleen op begrafenismomenten. Omdat het voor Karl steeds moeilijker werd, organiseerden we toen deze bijeenkomst bij Karl en Greetje thuis. We genoten met z’n allen nog van het najaarszonnetje en hadden heel fijne gesprekken. We hebben er samen een topavond van gemaakt.

En dat moment is voor mij een eye-opener geweest om de ernst van Karls ziekte in te zien. Ik kende nog niet veel van ALS, maar het werd mij al gauw duidelijk dat deze ziekte een zware strijd belooft. Karl wist me toen al te vertellen dat hij zich niet zomaar gewonnen ging geven. Hij had immers nog heel wat dingen op zijn bucketlijstje staan.

Met zijn sterke wil is hij er vastberaden voor gegaan, samen met Greetje. We hebben met veel respect en ontzag gezien hoe Karl er toch de moed in hield, hoewel hij telkens zwaarder moest inboeten op zijn mogelijkheden. Evenveel respect voor Greetje en Aske, die zich totaal hebben gegeven in het zorgen voor en het bijstaan van Karl. Oprechte liefde en verbondenheid. 

Miek en ik zijn heel dankbaar dat we de voorbije maanden een beetje deel mochten uitmaken Van die grote groep van mensen die meezorg  droegen voor Karl. 
Karl, je was een man om heel graag te zien. Je bent voor altijd in ons hart.